Beyaz logo
Forum - En Maraqlı Mövzular ve Fikirler
    
Salam, Qonaq!


Xeyanet Qoxusu I hisse

1 2 3 ... 19 Növbeti >>
Yerleşdirdi: ADMIN(14.01.2014 / 22:06)
Oxunmuş: 9486 | | Like: 0

Buradan getdiyi cemi bir il idi. Amma ne böyük deyişiklik yaranmışdı. Gözel qoyub getdiyi şeher bir az da gözelleşmişdi. Cemi bir ilin içerisinde onlarla bina, obyektler artmışdı. Hele teze park, yaşıllıqlar... Bu deyişiklikleri hiss etse de, fikri dağınıq idi. Göresen Aytac haqqında deyilenler doğrudur? Göresen?... Yox! Heç cür inanmaq istemirdi. Aytac heç vaxt bele hereket ede bilmez. Axı onlar bir-birini sevirler, işleri qaydaya salandan sonra nişanlanacaqlar. Sonra da toy edecekler. Anasının arzuladığı kimi - eve duvaqlı gelin getirecek Aytacı. Hele fikirleşir ki, toydan sonra imkan tapıb istirahet de götürer. Aytaca arzusunda olduğu İstanbul şeherini gezdirmek, oraları göstermek üçün. İlk defe universitetin qarşısından keçende görmüşdü onu. Dersden çıxan qız arxasınca gelen avaralardan narahat olub tele yolu keçende, az qalmışdı maşınla vursun onu. Onda Aytacın teşvişle baxan qeşeng, mavi gözlerini görende çaşıb
qalmışdı. Sonra da qızın sadelikle üzr istemesi onu valeh etmişdi. Herden ele olur ki, tanımadığımız, heç vaxt görmediyimiz bir insana sadece bir kelmeden bele vurula, heyran ola bilirik. Çox qeribedir bu heyat... O zaman Aytacın bir kelmesine, bir sözüne vurulmuşdu. Ve bu heyranlığı tamamlayan gözelliyine... Sonralar özü de bilmeden defelerle yolunu buradan salmışdı. Bax belece başlanmışdı her şey... Aytacı dünyalarca sevirdi. Valideynlerini elçiliye gönderib razılıq da almışdı. Nişan olmamışdısa da, razılıq elameti olaraq
bir üzük taxmışdılar. Birce gün sesini eşitmeyende üreyi rahatlıq tapmırdı. Boş vaxt tapanda ise günlerini sevimli Xezerin qumlu sahillerinde keçirirdiler daha çox.Herden deqiqelerle dayanıb mavi semaya, mavi denize ve Aytacın deniz kimi, sema kimi mavi
gözlerine baxırdı. O ise sade bir şıltaqlıqla gülüb baxışını yayındırırdı. Kiminse ona diqqetle baxmasından sıxılırdı.
O semimi, sade, gözel, mehriban baxışları unutmaq mümkün deyil. Bunları düşündükce Aytac haqqında deyilenlere inanmırdı. Ya da sadece inanmaq istemirdi... Çünki, getmemişden danışıb razılığa gelmişdiler. Onu tekmilleşdirme kursu üçün bir illik xarice göndermişdiler. Aytac da gözleyeceyini demişdi...
***
Qara rengli “Mersedes” markalı avtomobil qocaman bir ağacın yanında dayandı. Hemişeki görüş yeri. Amma hele o
gelmemişdi... Etrafı nezerden keçirib avtomobilden endi. Bura doğrudan da çox gözel yer idi. Vaxtile buranı görüş üçün özü beyenib seçmişdi. Yaz vaxtı buradakı yaşıllıq, tek ağacın yaşıllıqla vehdeti nadir resm eserlerine olduqca benzeyirdi. Bura gelende
hemişe ne ise daxili rahatlıq, azadlıq tapırdı ele bil. Sanki bu dünyada onlardan başqa bir kimse yox imiş... Defelerle tek de
gelmişdi bura. Yorulanda, sıxılanda, darıxanda, ferq etmez, her halında burada dinclik tapırdı. Amma indi nedense bu gözelliye fikirli-fikirli nezer salıb, geri qayıtdı. Her fesilde bir görünüş alan bu yer, fevralın sonları olmasına baxmayaraq, füsünkarlığını itirmese de, onun könlünü açmırdı. Avtomobilde eyleşib radionu qoşdu. Türk ifaçıları Kübariyye ve Tarkanın ifasında hezin bir mahnı seslenirdi. Onların seslerini beyense de, mahnı üreyini daha da sıxdı. Radionu söndürüb, oturacağa söykendi. Gözlerini avtomobilin tavanına dikdi. Ne düşündüse el telefonunu götürüb Aytacın nömresini yığdı. Uzun-uzadı çağırışa cavab gelmedi. Tekrar yığdı. Beşinci çağırışdan sonra sebri tükenib, zengi leğv etdi. Yeniden başını arxaya söykedi... Azacıq mürgülese de, pencerenin yüngülce döyülmesi onu
diksindirdi. Aytac... Onu gören kimi bir anlıq her şeyib unutdu. Tamamile her şeyi! Nece de gözel idi onun Aytacı. Onun
Aytacı?...
Duruxdu. Maşından düşdü. Ölkeye qayıdandan beri eve getmediyinden eyninde qırışmış penceyini çıxarıb avtomobilin salonuna atdı. Qollarını geniş açıb, Aytacı bağrına basdı. Hemişeki kimi gözel etir gelirdi saçlarından. Amma her şey
hemişeki kimi olmadı... Ele bil daş heykeli qucaqlamışdı. Birden-bire ele soyuq göründü ki, bu qız. Qollarını sallayıb düz
dayanmışdı. Onu özünden aralayıb, gözlerinin içine baxdı. Evvelki qığılcım, evvelki parlaqlıq yox idi bu gözlerde. Gözleri
bulanıqlaşmışdı. Sakitce baxırdı. Onun davranışından xeyanet qoxusu gelirdi... Xeyanetin de qoxusu olarmış sen deme. Tesviredilmez, her kesin duya bilmeyeceyi bir qoxu... Yalnız yaşayanların duyduğu, lakin kimseye qoxlada bilmediyi qoxu. Özü de nefesle
deyil, birbaşa ürekde duyularmış xeyanetin qoxusu...
Qızın qeşeng üzünü ovcuna aldı:
−Ne olub?
Aytac başını geriye çekdi:
−Danışmalıyıq, Rauf...
Nese uyğun gelmirdi ve bu onu daha artıq narahat etmeye başlamışdı. Dodaqlarını sıxdı:
−Hmmmm...
Eslinde o, Aytacın bu sözü deyeceyini gözlemirdi, hetta bele rahatlıqla deyeceyini:
−Bizimki alınmır, başa düşürsen, ne qeder ki gec deyil, seninki sende, menimki mende.
Rauf yuxudaymış kimi, bir addım geriledi:
−Deli olmusan?
−Deli olmamışam. Görürem ki, bizde alınmır. Bele xoşbext ola bilmerik.
Rauf hele de heyret içinde donub qalmışdı:
−Qızdırmalı adamlar kimi danışma! Ne danışdığını bilmirsen

1 2 3 ... 19 Növbeti >>
Ads
loading...
Fikirler:
Kitabxana »
Neden Yazim?
borc
... Can Nene, Bir Nagil De !
Hüseyn Cavid - Qızlar Məktəbində...
QADİN DÜNYANİN EN ÜLVİ VARLĞDIIR..................
Anardan "Daşlama". Biyabirciliq
senli bir dünyam var artiq
Bəyə dedim, a bəy… (hekayə-parodiya)
2 dost hekayesi...2
YANLIW ZAMANDA GELEN DOGRU INSAN!!!
Baş Sehife
mobtop